Μετακoμίσαμε

Μεταφερθήκαμε εδώ : http://mpoutsis.blogspot.gr/

Σας περιμένω στο καινούργιο μου blog για περισσότερες ιστορίες καθημερινής τρέλας.

H Σωστή Επιλογή

Σ' έναν απομακρυσμένο νομό της Ελλάδας, στις πρόσφατες εκλογές, εκλέχθηκαν δύο βουλευτές. Ο Πολιτικίδης από τη Ν.Δ. και ο Πολιτικάντης από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το γλέντι που ακολούθησε διήρκεσε μέχρι πρωίας. Έλα μου ντε που την άλλη μέρα άρχισαν και τα βάσανα. Βλέπετε οι βουλευτές εν Ελλάδι, έχουν τόσο μεγάλο φόρτο εργασίας, που είναι αδύνατον να τον σηκώσουν μόνοι τους. Για τον λόγο τούτο, ο σοφός νομοθέτης πρόβλεψε, ο κάθε βουλευτής να δικαιούται τρείς συνεργάτες επιστήμονες, ώστε να εκπληρώσει άριστα το λειτούργημά του, επ'αδρά αμοιβή φυσικά, μη ξεχνιόμαστε κιόλα.

Πρώτος ξεκίνησε την αναζήτηση, ο Πολιτικίδης της Νέας Δημοκρατίας. Έκαμε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, και ζήτησε βιογραφικά απ'όλες τις επιστήμες, καλώντας παράλληλα στο γραφείο του τους υποψηφίους, για να διαπιστώσει ιδίοις ωσί και όμασι, τις ικανότητές των.

Πρώτος παρουσιάστηκε ένας τελειόφοιτος του Χάρβαρντ, ειδικός στα οικονομικά. Άρχισε να του μιλάει για ακαθάριστο εθνικό προϊόν, για ελαστικότητα της ζήτησης, για τον νόμο της φθίνουσας απόδοσης του Μάλθους, για την θεωρία του παρεμβατισμού του Τζον Κέϋνς, κι'ένα σωρό άλλες τέτοιες ακαταλαβίστικες μαλακίες.

Δεύτερος παρουσιάστηκε ένας τελειόφοιτος μαθηματικός του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με μεταπτυχιακά στο Cambridge. Αυτός τον πλάκωσε στις εξισώσεις, στις συναρτήσεις, στους λογαρίθμους, και στα ολοκληρώματα. Δεν καταλάβαινε γρι! 

Τρίτος έφτασε κάποιος τελειόφοιτος του ΜΙΤ. Ετούτος άρχισε να του λέγει με πάθος, για την μηχανική του Isaac Newton, για την σύγχρονη κβαντομηχανική θεωρία της πλήρους αβεβαιότητας και απροσδιοριστίας του Heisenberg, και για την συμπαντική θεωρία του χωροχρόνου του Minkowski! δίχως βέβαια ο δύσμοιρος Πολιτικίδης μας να καταλαβαίνει λέξη.

Απογοητευμένος σκέφτηκε: "Που να τους προσλάβω όλους αυτούς; Πώς να συννενοηθώ μαζί τους; Πώς να τους ελέγξω; Κι'έπειτα, ποιος θα κυβερνάει; Εγώ οι αυτοί; Και το χειρότερο ακόμα. Ποιος θα φαίνεται στον κόσμο ότι κυβερνάει;" Έτσι αποφάσισε ν'αναζητήσει συνεργάτες στο λαό. Πήγε μια βόλτα στην αγορά.

- "Εδώ τα ωραία αγγουράκια, εδώ τα ωραία κατσικάκια, εδώ πατσάς ψιλοκομμένος!" Παντού βρόμα και δυσωδία. Πέρασε από το καφενείο, τσιγάρο, πρέφα, και καφέ, ρε δε βαριέσαι ρ'αδερφέ. Εκεί πούχε περιέλθει σε απελπισία, συνάντησε έναν ψηφοφόρο του, ο οποίος βλέποντάς τον σκοτεινιασμένο τον ρώτησε τί έχει;

- "Μα βρε βουλευτά μου, αντί να χαίρεσαι για την εκλογή σου, είσαι στενοχωρημένος;"

- "Άστα βρε Γιώργη, δε μπορώ να βρω συνεργάτες."

- "Μα τόσα σπουδαγμένα παιδιά έχουμε!"

- "Ναι αλλά εγώ θέλω κάποιον σπουδαγμένο, αλλά και άνθρωπο του λαού μαζί."

- "Κατάλαβα. Έχω έναν ανιψιό από τον μακαρίτη τον αδερφό μου, τον Γιακουμή, ο οποίος είναι τσομπάνης αλλά πολύ σοφός."

- "Και πώς γίνεται τούτο;"

- "Άκουσε. Ο Γιακουμής ήταν πρώτος μαθητής στο δημοτικό, πρώτος στο γυμνάσιο, και πτώτος στο λύκειο. Όποια σχολή κι'αν έδινε στις πανελλαδικές, πάλι πρώτος θα περνούσε! Πέθανε όμως ο αδερφός μου πρόωρα, κι'έτσι αναγκάστηκε αυτός να θρέψει την οικογένειά του. Αυτός όμως δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει την μόρφωσή του στο βουνό. Εκεί που βόσκει τα προβατάκια του, έχει πάντα δίπλα του ένα βιβλίο και διαβάζει. Πήγαινε βρες τον και θα εντυπωσιασθείς."

Το πήρε απόφαση ο Πολιτικίδης μας, και ανέβηκε στο βουνό, όπου συνάντησε τον φοβερό τσομπάνη. Όμορφο παλληκάρι ο Γιακουμής, ψηλός, κορμί λαμπάδα, μουστάκι πλούσιο, αν φορούσε και φουστανέλα, φτυστός ο Γιανκούλας θάτουνε.

- "Καλώς τον άρχοντά μας"  τον χαιρέτισε.

- "Γιακουμή, άκουσα πολλά ωραία πράγματα για σένα. Ότι παρ'όλο πούσαι τσομπάνης, έναν πανεπιστημιακό τον εβάνεις κάτω στις γνώσεις!"

- "Αχ! άρχοντα μου, αυτός ο πόνος μου ραγίζει την καρδιά. Δεν αξιώθηκα απ'τη καταραμένη φτώχεια, να πάω στο πανεπιστήμιο. Αλλ'αυτό δε μ'εμπόδισε να διαβάζω μόνος. Έχω μελετήσει τον Όμηρο, τον Πλάτωνα, τον Freud, τον Einstein, τον Καζαντζάκη. Θέλετε ν'απαγγείλω Όμηρο;"

"Άνδρα μοι ένεπε μούσα πολύτροπον

ως μάλα πόλλα πλάχθη

επί Τροίοις ιερόν πτολίεθρον επέρσεν."

"Θέλετε από την ασκητική του Καζαντζάκη;"

"Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο.

Οδεύουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο.

Το μεταξύ φωτεινό διάστημα,

τόνομάζουμε ζωή..."

- "Θέλετε να σας πω και για την θεωρία της προσωπικότητας του Sigmund Freud;

Για το id, το ego, και το super-'ego;"

Δεν πίστευε στ'αυτιά του ο βουλευτής μας.

- "'Οχι, όχι, σε πιστεύω, σε πιστέυω."

Όλα καλά κι'άγια τάχε ο φίλος ο Γιακουμής, εκτός από ένα. Κάθε λίγο και λιγάκι της αμολούσε αβέρτα! Καθόταν κάτω μπούρτ, σηκωνόταν πάνω μπούρτ, έπινε μια γουλιά ρακί μπούρτ, έλεγε έναν στοίχο από τον Όμηρο μπούρτ, έλεγε άλλον στοίχο από τον Καζαντζάκη, πάλι μπούρτ! Ε! δεν άντεξε κι ο βουλευτής μας και του τόπε.

- "Μα τίναι τούτο, πούχεις πίσω σου βρε Γιακουμή; Κώλο; Για καλάσνικωφ πολυβόλο;!"

- "Α! όλα κι'όλα άρχοντα μου, αλλά ή μάνα μου από μικρό μούλεγε ότι το κλάσιμο είναι υγεία. Κι'εγώ της συμβουλές της μάνας μου δεν τις αθετώ ποτέ!"

Άϊντε τώρα να τον επάρει ο Πολιτικίδης τον Γιακουμή στην Αθήνα, και να πίνουνε καφέ και ουίσκι στο Κολωνάκι, μαζί με τσ'άλλους πολιτευτάδες και υπουργούς. Ρεζίλι των σκυλιών. Μάυρα σύννεφα πλάκωσαν και πάλι τη ψυχή του. Κατέβηκε στην πόλη, κι'άραξε σ΄'ενα μαγαζί στην πλατεία, να πιεί τον καφέ του. Πριν προλάβει να πιεί την πρώτη γουλιά, φάνηκαν η γυναίκα του, και η κόρη του. Αυτό ήταν! Η ψυχή του φωτίστηκε!

- "Μα τί βλάκας που είμαι; Πού έψαχνα άδικα τόσο καιρό; Η Παράδεισο ήταν κοντά μου, κι'εγώ έψαχνα στην κόλαση. Να οι σωστοί και έμπιστοι συνεργάτες μου. Η οικογένειά μου!"

Κι έτσι τους προσέλαβε για συνεργάτες του.

Την άλλη μέρα, οι δύο βουλευτές μας, συναντήθηκαν σ΄'ενα ταβερνάκι για το ουζάκι τους, οπότε ο Πολιτικάντης, είπε με παράπονο στον Πολιτικίδη.

- "Καλά εσύ βρε συνάδελφε, έχεις την οικογένειά σου, και τους προσέλαβες για συνεργάτες σους. Εγώ όμως, είμαι μαγκούφης ο έρμος."

Κι εκεί που ομιλεί, κατελείφθη αίφνης, από επείγουσαν φαγούραν στσ'αχαμνούς του, κάτι που παρετήρησεν ο Πολιτικίδης.

- "Μ'αφού έχεις και συ οικογένεια βρε συνάδελφε!"

- "Δεν φαντάζομαι να εννοείς;..."

- "Γιατί όχι"

Ψύλλοι στ'αυτιά του Πολιτικάντη μπήκανε, και πηγαίνοντας για το σπίτι του, όλο και πιο ζοφερά γαργάλαγε τας φρένας του, η φαεινή ετούτη ιδέα. Μπήκε στη κρεβατοκάμαρα του και γδύθηκε τσίτσιδος ομπρός στον καθρέφτη. Εκεί που καμάρωνε, παρετήρησεν ότι ο αριστερός του όρχις, ήτο πλέον σηκωμένος, από τον δεξιόν τιούτον.

- "Βρε παναθεματισμένε τώρα θα σου δείξω!"

Άρχισε τις μαλάξεις, και μετά από ημίσειαν ώραν, κατόρθωσε να τον επιμηκύνει. Έλα μου ντε όμως που προέκυψε νέο πρόβλημα νέο πρόβλημα! Τώρα ο δεξίς όρχις ήτο πλέον ανασηκωμένος από τον αριστερόν! Συνέχισε μετά μανίας καινούργιες μαλάξεις, μα η ζυγοστάθμισις, απεδείχθη ιδιαιτέρως δύσκολη υπόθεση.  Μία εμίκραινε ο εις, μία εμάκρυνε ο έτερος!Αυτός όμως επέμενε, και περί την έκτην πρωίαν, επέτυχεν την επιθυμητήν συμμετρίαν.

- "Ούφ! Πολύ δύσκολο πράγμα, η ορχική ζυγοστάθμισις!"

Η βάσανος του όμως δεν είχε τελειωμόν, διότι ενασχολούμενος με τους όρχεις, παραμέλησεν τον μεσαίον, ήτοι τον αρχηγόν της οικογενείας. Διεπίστωσεν μετά μεγίστης απελπισίας, ότι ούτος εκρέμετο ώσπερ πράσον μαραμένον! Προσπάθησε να το ξυπνήσει, αλλ'εις μάτην. Εκοιμήτω τον ύπνον τον αιώνιον.

- "Μα αυτό είναι! Η χημεία έχει κάνει τεράστιες προόδους. Το ευλογημένο viagra!"

Πήρε λοιπόν το μαγικό μπλε χαπάκι, και ιδού ο νυμφίος, ανέστη εκ νεκρών, προς μείζονα ανακούφισιν του δύσμοιρου βουλευτή μας. Κι'εκεί που νόμιζα πώς όλα ήσαν στην εντέλεια, άλλη τρομερή σκέψη σαν κεραυνός, χτύπησε την κεφάλα του. 

- "Πώς θα επικοινωνούν οι ψηφοφόροι μου, με τους συνεργάτες μου;". Άλλη και πάλι τούτη συμφορά! 

- "Ψυχραιμία", είπε μέσα του.

- "Ζούμε στην εποχή του μινιμαλισμού, άρα θα καταφύγω σε ειδικό γιατρό, που ασχολείται με την νανοτεχνλογία!". Χωρίς να χάσει ούτε λεπτό, βρήκε τον κατάλληλο γιατρό στο διαδίκτυο, ο οποίος του εμφύτευσε στην "οικογένειά" του μικροσκοπικά τηλέφωνα, που λειτουργούν σε 24ώρη βάσιν, ώστε οι ψηφοφόροι του, να επικοινωνούν μαζί τους όποτε θέλουν, να δέχονται τας σοφάς συμβουλάς των, αλλά και να τους επιλύουν πάραυτα, όλα τα προβλήματα, τους καημούς, και τα ρουσφέτιά των!

Τώρα θα μου πείτε, ποιός από τους δυό, έκαμε τη σωστή επιλογή;

Προφανώς ο δεύτερος! Γι'αυτό και θα πετύχει!

Ενώ ο πρώτος, σίγουρα θα αποτύχει!

Θυμηθείτε με.

Ο Πρέσβης των Η.Π.Α. εν Ελλάδι

Απαραίτητο προσόν για να γίνει κάποιος πρέσβης των Η.Π.Α. εν Ελλάδι, ήταν να έχει τεράστια γεννητικά όργανα. Βλέπετε ολίγον η στρατηγική θέση της Ελλάδος, και ολίγον ο αντιαμερικανισμός των Ελλήνων, είχαν ως αποτέλεσμα, το προσόν ετούτο, μετά το 1945 να είναι και το μοναδικόν.

Ο φούφουτος επροορίζετο για εμάς τους Έλληνες, οι οποίοι τι να κάνουμε, τον εσυνηθίσαμεν! Μπορούσαμε να κάνουμε κι’ αλλιώς; Το λέει και η παροιμία: «Το κεφάλι μπαίνει πρώτα». Το πρόβλημα που ανέκυψε τώρα, ήταν τί θα γίνει με τους τεράστιους όρχεις; Έπρεπε λοιπόν να υπάρχουν και βαστάζοι, τους οποίους εγώ και λόγω του αντικειμένου, βαπτίζω «βαστόρχεις». Παράλληλα όμως τέτοιοι όρχεις, είχαν χρείαν και αναλόγου lifting.

Δια τούτο εδημιουργήθη και η ειδικότης του «γλυψώρχεως», με μεγάλην επαγγελματικήν ζήτησιν. Παρ’όλο που το επάγγελμα του γλειψόρχεως εθεωρείτο εξευτελιστικόν, δεν συνέβαινε το ίδιο και μ’αυτό του βαστόρχεως, το οποίον εθεωρείτο ύπατον αξίωμα, προοριζόμενον για τους ηγέτες του έθνους μας!

Επειδή τώρα το φορτίον ήτο υπέρβαρον, και δεν ήτο δυνατόν να το σηκώσει μια πλάτη, απεφασίσθη να διαμοιραστεί με τρόπο ακριβοδίκαιον, ώστε να μην παραμείνει κανείς παραπονούμενος, αλλά και να υπάρξει πολιτική και ιδεολογική ισορροπία. Επήλθε μυστική συμφωνία μεταξύ των πολιτικών, η οποία με την πάροδο του χρόνου, κατέστη θεσμός.

Τον δεξίν όρχιν να τον κρατεί η δεξιά. Παπάγος, Ε.Ρ.Ε., Ν.Δ.

Τον δε αριστερόν όρχιν, η αριστερά. Πλαστήρας, Ένωσις Κεντρου, ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Η ισορροπία ετούτη έμελε να διαταραχθεί, επί ημερών Μίλερ, και όταν λέγω Μίλερ, δεν εννοώ εκείνον τον τρομερό σέντερ-φορ της Μπάγερν Μονάχου Γκερτ Μίλερ, αλλά έναν από τους τελευταίους Αμερικανούς πρέσβεις εν Ελλάδι, Τόμας Μίλερ. Τον αριστερόν όρχιν, τον εκράτει ο Σημίτης, κι’ενώ ο δεξιός ανήκε δικαιωματικώς στον Κωστάκη, ο Γιωργάκης με μίαν επαγγελματικήν λαβήν τζούντο, βλέπετε το παιδί το κατέχει το άθλημα, έθεσε εκτός μάχης τον Κωστάκη, και εγράπωσε και τον έτερον όρχιν.

Ε! Τέτοια πλεονεξία δα!

Ο Τόμας Μίλερ, δεν εσεβάσθη διόλου την Εθνικήν μας παράδοσιν, και εδέχθη μετά χαράς, ετούτην την ιεροσυλλίαν.

Βλέπετε ο Γιωργάκης, μισό πατριωτάκιν, του όντας το αίμα νερό δε γίνεται, τον επροόριζαν από τότε για μέλλοντα πρωθυπουργό της Ελλάδος. Έφτασε μάλιστα στο σημείο η Ν.Δ. να κατηγορεί τον Μίλερ, ως κατάσκοπο της αριστεράς! Ο δε Γιωργάκης είχε βάλει στόχον, να ξεπεράσει σε μεγαλοσύνη, κι’αυτόν τον τρομερό Τιτάνα, τον Άτλαντα, και να γίνει ένας σύγχρονος σούπερ Άτλας, ο οποίος θα εσήκωνε επί τους ώμους του, όχι μίαν αλλά δύο γαίας! Όχι μίαν αλλά δύο γαίας, το επαναλαμβάνω. Το κόλπο απέτυχε προσωρινά, η Ν.Δ. κέρδισε τις εκλογές του 2004, και μαζί και τον δεξίν όρχιν, επήλθε ζυγοστάθμισις, και ο Μίλερ έφαγε την κεφάλα του.

Βλέπετε οι Αμερικανοί δεν συγχωρούν τα λάθη στους επαγγελματίες πολιτικούς τους. Έλα μου ντε όμως που τ’Αμερικανάκια επιμένουν, και ο επιμένων φυσικά νικά. Έτσι κι’ έγινε. Στις εκλογές του 2009 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θριάμβευσε, κι ο Γιωργάκης εστέφθη πρωθυπουργός των Ελλήνων. Το μεγαλύτερο δώρο που του απένειμαν οι Η.Π.Α., ήταν να του δωρίσουν να  βαστεί μόνος του, και τους δύο όρχεις του πρέσβεώς των.

Ο δε Γιωργάκης επί τέλους εκπλήρωσε το μητρογονικόν του όνειρο. Να γίνει ένας σύγχρονος σούπερ Άτλας, ο οποίος θα βαστεί επί τους ώμους, όχι μίαν αλλά δύο γαίας, όχι μίαν αλλά δύο γαίας. Κακόγλωσσοι ψίθυροι μάλιστα λέγουν, ότι τον έγραψε και το βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, μετά φωτογραφίας, σαν τον άνθρωπο που σηκώνει στις πλάτες του, τους μεγαλύτερους όρχεις του κόσμου. Υπερβολές! Η υπόθεση στην αρχή έμοιαζε παιχνιδάκι, αλλά μετά το πράμα σοβάρεψε. Το φορτίο άρχισε να γίνεται υπέρβαρο, το παιδί δεν άντεξε, τα γόνατα του λύγισαν, κυλίστηκε στο χώμα, και σκόρπησαν οι μυαλοί του και τα ονείρατά του στους πέντε αγέρηδες του κόσμου.

Η χώρα κινδύνεψε με πολιτικό και οικονομικό χάος. Οι Αμερικανοί αντέδρασαν αστραπιαία, και απεφάσισαν νέα ισομερή κατανομή του βάρους σε τρείς πλάτες. Αντώνης, Ευάγγελος, Φώτης, ελπίζοντας να επέλθει ισορροπία. Πολύ φοβούμαι ότι λίαν συντόμως, θα ξεσπάσει εσωτερική έρις, για το ποιος θ’αρπάξει το μεγαλύτερο μερτικό, από το πολύτιμο φορτίο. Τ’Αμερικανάκια όμως δια παν ενδεχόμενον έχουν και τέταρτο επιλαχόντα βαστάζο, νεαρό λέει παιδάκι, που να μπορεί ν’αντέξει το βαρύ φορτίο. Ψίθυροι δε, λέγουν πως το μικρό του όνομα είναι Αλέξης; Τι λέτε; Το κόλπο θα πιάσει; Οψόμεθα.

«Ο γαρ καιρός εγγύς».

Α! Και να μην ξεχνιόμαστε. Θα μου πείτε τώρα, τι θα γίνει με τον μεσαίον το κύριον, τον νυμφίον της νυκτός. Αυτός θα παραμείνει ακλόνητος στη θέση του ωσάν κολώνα από μπετόν αρμέ. Ήτοι θα προορίζεται, δι’ ημάς και δια τους κώλους ημών.

Επί του σοβαρού τώρα. Από το 1945 και τούδε, ο πραγματικός κυβερνήτης της Ελλάδος, δεν είναι κανένας πολιτικός, κανένας υπουργός, κανένας πρωθυπουργός. Ο πραγματικός κυβερνήτης, είναι ο εκάστοτε πρέσβης των Η.Π.Α. εν Ελλάδι, ή πλέον ορθώς, οι όρχεις αυτού. Αυτοί αποφασίζουν για μείζονα θέματα, ιδίως δε στρατιωτικής, οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής. Γι’ άλλα ελάσσονα θέματα, όπως ανεργία, φτώχεια, πληθωρισμό κ.λ.π. μας αφήνουν μόνους μας, να βγάλουμε τα μάτια μας. Όσον αφορά τώρα, στα δύσμοιρα εκείνα μιράκια της συμφοράς, εννοώ την Μέρκελ και του Σαρκοζί, τα παιδιά είναι απλώς ορχιδέες, που προσπαθούν να παραστήσουν τους όρχεις, αλλ’εις μάτην. Άλλοι είναι οι πραγματικοί όρχεις της παγκόσμιας οικονομίας, κι’επομένως και κυριαρχίας.

Ασμα χολής κι΄οργής για τον χρόνο που μας πέρασε

                                           Ο επιτάφιος της Δημοκρατίας
                                         

                                  Ω! γλυκύ μου έαρ
                                  γλυκύτατόν μου τέκνον
                                   που έδη σου το κάλλος
                             
                                 Και τότε ο καπετάν Μιχάλης
                                 έμπηξε τη μαχαίρα του
                                  στσ΄αχαμνούς του Νουρέμπεη
                                  Από τότε ο Νουρής
                                   έπαψε μπλιό νάναι άντρας

                                 Μοίρα θλιμένη και κακή
                                 άπελθε το πικρό ποτήριο
                                 και δώσε μου πένα δυνατή
                                 θανατερή σαν δηλητήριο

                                Τρέμουν τα χέρια σαν φτερά
                                τις κόλλες μου σαν πιάνω
                                 γιατί δεν έχω γιατρικά
                                 τον πόνο σας να γιάνω
                               
                                 Αργόμισθοι και τεμπέληδες
                                 βάλθηκαν να μας σώσουν
                                  τον τόπο να ομορφήνουνε
                                  το τίποτα να μας δώσουν

                                  Μισθός στις κόρες στις γυναίκες τους
                                 μισθός και στα φρικιά τους
                                 κι΄ακόμα πιο χειρότερα
                                 μισθός και στα βρακιά τους

                                Επάνω στ΄άλογα τους
                                ξεσάλωσαν οι σέλες
                                κι΄αυτοί να τρώγουν και να πίνουσιν
                                με δώδεκα μασέλλες

                               Δεν ξέρουν που να κρύψουνε
                               τους τεραστίους κώλους
                                να κάθονται στα έδρανα
                                να πέρδονται ασυστόλως

                                Γιώμισαν τα κεφάλια τους
                                από βαθύ σκοτάδι
                               άλλα να λέγουν το πρωϊ
                                κι΄άλλα να πράττουσιν το βράδυ

                                Μα θες δε ματακούστηκε
                                τέτοια ντροπή μεγάλη
                                εσείς τις μαλακίες σας να κάνετε
                                μα να τις επλερώνουν άλλοι

                               Με όξος και χολή πικρή
                               τρέχουνε τα παγούρια
                               κι΄όλοι δουλεύουνε σκυφτοί
                               σαν νάτανε γαϊδούρια

                              Πήραμε εντολή από ψηλά
                              σφιχτά λουριά να βρείτε
                              γιατί άμα δεν το κάνετε
                              όλοι θα κρεμαστείτε

                               Ηρθανε και μας πλάκωσαν
                               συμφέροντα ξενόφερτα
                               και βάλανε να μας κυβερνούν
                               μπούληδες και μαμμόθρεφτα                                          

                              Επήγαμε εις Δ.Ν.Τ κι΄- Ευρώπη
                              και τον εκάρφωσάν μας όλο
                                κι΄ο κώλος μας έκλανε γοργά
                              ωσάν Γερμανικό  να ήτο πολυβόλο

                                Πάνε του έθνους τα παλιά
                                τα μεγαλεία τα περασμένα
                                τώρα ο κόσμος περπατά
                                 με τα βρακιά χεσμένα

                                 Μην  πεθυμείτε πράγματα πολλά
                                 εις την ζωήν να ζείτε
                                 μα όταν θα πεθάνετε
                                στον τάφο θα τα βρείτε

                                Φόροι στα δέντρα στα βουνά
                                 φόροι σ΄όλα τα ζωντανά σας
                                 στις σαύρες, στα όρνεα , στα πτηνά
                                  φόροι στις μύγες, στα φαγιά σας

                              Ω! σεις που κατουρείτε
                               εκεί στα μουλωχτά
                               Ω! σεις που χέζετε
                               εκεί στην ερημιά

                              Ω! νιές παρθένες κι΄όμορφες
                              φόρος και στο πιπί σας
                              και σείς νιοί εκεί που παίζετε
                             με το ιερό πουλί σας

                             Μεγάλοι ξένοι βάλθηκαν
                             τον κόσμο να χωρίσουν
                             άνθρωποι, ζώα, μα και μηχανές
                             να μη μπορούν να ξεχωρίσουν

                              Αφήσαν την  Ελλάδα μας
                             στο άγριο κύμα μόνη
                             καράβι σάπιο και σαθρό
                             σκαρί δίχως τιμόνι
   
                             Ο ήλιος χάθηκε σ΄ανατολή και δύση
                              ποτέ δεν πρόκειται να ξενυχτώσει
                               μεσ΄ στο σκοτάδι θα κινούμαστε
                               κι΄από νύχτα σε νύχτα θε να ξημερώσει

                              Επάνω εις τις σκέπες μας
                              τα χελιδόνια δε λαλούνε
                              τώρα της τρόϊκας τα όρνεα
                              άγρια,πειναλέα,εκεί καραδοκούνε
                           

                               Και τι έκαμα ο δύσμοιρος
                                τόσο  χάμου να πέσω
                               κι΄όπως το λέγει κι΄ο Σεφέρης μας
                                τέτοια δημοκρατία να τη χέσω

                                  Ανθρωποι αξιόλογοι καμματεροί
                                  η πείνα τους χτυπάει στο στομάχι
                                  Ω! τι σοσιαλισμός κακόμοιροι
                                  έτυχεν να σας  λάχει

                                    Κι΄αν έχετε και παιδιά
                                     που θέλουν να σπουδάσουν
                                     βάλτε τα με τα ζα στο στάβλο σας
                                     εκεί να χειμωνιάσουν
                 
                                     Τα πάντα υποθηκεύσανε
                                     νερό,αγέρηδες και χώμα
                                     μας βάλανε να πληρώνουνε
                                     ως και τα εγγόνια μας ακόμα

                                    Κόσμος στους δρόμους τριγυρνά
                                   ωσάν επαίτης δίχως μία
                                    λόγια παχιά κι΄επαίσχυντα
                                     μα ελπίδα πια καμία

                                     Ηρθανε μέρες γιορτινές
                                     χάθηκαν οι φωνές απ΄τις αλάνες
                                     οι εκκλησίες στα μαύρα εντύθηκαν
                                      πένθιμα χτύπησαν βαριά οι καμπάνες

                                    Πικρά μελομακάρονα
                                    πικρό κρασί θα πιούμε
                                     τέλειωσαν και τα παραμύθια στα παιδιά
                                     τίποτα πια δεν έχουμε να πούμε
                     
                                    Αντί για τα Χριστούγεννα
                                    το Πάσχα ήλθε
                                     κι΄αυτό να το λερώσουν
                                      κι΄απάνω στο σταυρό
                                      αντί για το Χριστό
                                      εσένα να σταυρώσουν

                                   Τα τιμημένα γηρατειά
                                    που τη ζωή τους πέρασαν στιις μάντρες
                                    τώρα δεν έχουνε ψωμί να φάν
                                    και παίζουνε τσ΄απελπισιάς τις χάντρες

                                  Και νάχουν στο κεφάλι τους
                                  χοντρόπετσον οπού μιλούσε
                                  ω! τίναι τούτος άνθρωπος
                                  για γάϊδαρος οπού λαλούσε
                               

                                   Πέρασαν πια οι εποχές
                                   απάντων των καλών κι΄ ωραίων
                                  κρεμάστηκ΄όλη η σύμπαση
                                 από τ΄αρχίδια πέντ΄Εβραίων

                                  Σ΄εφημερίδες και σ΄ όλες τις τιβί
                                  πλάκωσαν τα λαμόγια
                                 παραλογίαν τε και λογικήν να σμίξουνε
                                με σαχλαμάρες, μπούρδες,σάπια λόγια

                                 Σεις άγρια θεριά κι΄ανήμερα
                                  που τρέφεσθε μ΄ελπίδες και με σπλάχνα
                                   θα σας αλυσοδέσουνε ανήμερα
                                   χωρίς οίκτο, δίχως να βγάλετ΄άχνα

                                 Πηγαίνω στο κρεβάτι μου
                                 κι΄ο ύπνος δε με πιάνει
                                 κατάρα στα παιδάκια σας
                                  Θεός να μην τα γιάνει

                               Βόμβος βαρύς κι΄ανήκουστος
                               στα ώτα ζώντων και πεθαμένων
                                πως η δημοκρατία πέθανε
                                 δεν υπάρχει πια
                                 παρά εις τα μυαλά των διεφθαρμένων
                       
                               Ω! νιοί, κρίνα και ρόδ΄απάνεμα
                               μη σβήσουν της  ψυχής σας τ΄άστρια
                                ελπίς κι΄απελπισιά μαζί
                               της γης εσείς ανεμογκάστρια
                               
                                Προσέχτε κακομοίρηδες
                                γιατ΄οι λαοί άμα πεινάσουν
                                 μια μέρα θα ξεσηκωθούν
                                  και ζωντανούς θα σας κρεμάσουν.
                                   

ΜΝΗΜΟΝΙΟΝ, ΜΝΗΜΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ

Ηταν ημέρα Κυριακή, ηλιόλουστη, αργεία, και είπα να κάνω μια βόλτα, αφήνοντας τους μυαλούς μου λεύτερους,στους πέντε αγέρηδες του κόσμου, για να τους σούρουν, σε κόσμους όμορφους, ηθικούς, αγγελικά πλασμένους.
   Κι΄εκεί που νόμιζα πως βρήκα καταφύγιο στα άδυτα της ανθρώπινης φαντασίας, μια γνώριμη φωνή,μ΄έφερε και πάλι στη μίζερη πραγματικότητα.
"Εϊ! Μπούτση που αρμενίζεις?Ελα εδώ στο καφενείο, σε θέλουμε, έχουμε απορίες."
Ηταν ο φίλος  μου ο Γιακουμής, με μια παρέα που κουτσοπίνανε τα τσιπουράκια τους,να πάνε κάτω τα φαρμάκια τους.

Γερμαvίδες τουρίστριες που διψάνε για σπέρμα

Οι  Γερμανοί από πούτσα μπορεί νάναι γιά,

αλλά από κούκου και γκαμήσι γιόκ.

Έτσι οι δύσμοιρες Γερμανιδούλες, κάνουν σκληρή οικονομία όλο το χρόνο,
προκειμένου να έρθουν στην   Ελλάδα μας, για ένα μήνα διακοπές,
και να χορτάσουν ήλιο και θάλασσα,μα πιότερο απ' όλα να ξεδιψάσουν με το ευλογημένο 
Ελληνικό σπέρμα.

Τα δικά μας καμάκια,διψούν και αυτά δια ξανθόν αιδοίον,και η χημεία ταίριαξε.

ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΤΟΠΟΓΡΑΦΊΑ ΤΗΣ ΕΛΛΆΔΑΣ

"Τάδε έφη Ζαρατούστρα " Φρειδερίκος Νίτσε

Όταν ο Ζαρατούστρα έγινε 30 χρονών , άφησε την πατρίδα του ,

και την λίμνη της πατρίδας του,και ανέβηκε στο βουνό.

 Δέκα ολάκερα χρονιά, ασκήτεψε την ριμάδα την ψυχή του,και όταν οι μυαλοι του μέστωσαν

από σοφία και γνώση, ένα πρωινό βλέποντας στο ουρανό το υπέρλαμπρο άστρο είπε:

"Αλήθεια ήλιε,ποιο θάταν το νόημα της ζωής σου,αν δεν είχες εμάς να φωτίζεις;"

Kι'  έτσι ο Ζαρατούστρα, αποφάσισε να  ξανακατέβει στο κόσμο,και να τον φωτίσει,

με τους κρουνούς της απέραντης σοφίας του.

Κατηφορίζοντας τον δρόμο για την κοιλάδα,τον συνάντησε ενας  χωρικός, και τον ρώτησε:

"Πες μου Ζαρατούστρα, δέκα ολόκληρα χρόνια πάνω στο βουνό, συνομίλησες με το Θεο;"

Kαι  τότε ο Ζαρατούστρα, γύρισε και του είπε: